Pierwsze turnieje, polityczne kontrowersje.
Francja 1960, Hiszpania 1964
Pierwszy finał Mistrzostw Europy, wówczas jeszcze pod nazwa Pucharu Narodów Europy, rozegrany został we Francji, a w turnieju finałowym brały udział cztery zespoły – zwycięzcy poprzedzajacych go eliminacji. O awans to turnieju ze Zwiazkiem Radzieckim miała zagrać Hiszpania, jednak z przyczyn politycznych generał Franco ogłosił bojkot dwumeczu i drużyna z Półwyspu Iberyjskiego przegrała walkowerem. W finale rozgrywek ostatecznie znalazły się ZSRR i Jugosławia. Prowadzenie tuż przed przerwa objęli po strzale Galica Jugosławianie, jednak tuż po niej wyrównał Metreweli. Konieczna była dogrywka, w której lepsi okazali się gracze ZSRR, prowadzeni przez legendarnego bramkarza Lwa Jaszyna. Decydujaca bramkę zdobył Wiktor Ponedelnik na siedem minut przed końcem doliczonego czasu gry.
W finale kolejnych mistrzostw z reprezentacja ZSRR spotkali się własnie Hiszpanie. Tym razem generał Franco zezwolił na grę, dzięki czemu Hiszpania zdobyła jedyny jak dotad tytuł mistrzowski. Rozgrywany na słynnym stadionie Santiago Bernabeu w Madrycie mecz finałowy ogladało 80 tysięcy widzów. Mecz praktycznie zaczał się od stanu 1:1. W 6 minucie prowadzenie dla Hiszpanii zdobył Pereda, chwilę pózniej wyrównał Chusainow. Wynik na 6 minut przed końcem ustalił Marcelino, przekreslajac szanse ZSRR na obronę tytułu.